به شی یه که م

زانیاری زیاتر:
ناوی کتیب گه رانه وه بو به خته وه ری ( بازگشت به خوشبختی) ه و نوسیاوی نوسه ری به ریز فه هیمه ره حیمی ه. ئه م کتیبه 10 به شه و 223 له په ره یه!
هیوا دارم به دلتان بیت.
1-1

نوسراوه ی یه که م به رگه!
گه ڕانه وه بۆ به خته وه ری به سه رهاتێکی ڕاسته قینه یه
به سه رهاتێکه که له وانه یه بۆ زۆر که س ڕێ که وتبێت!
ئه م چیرۆکه،چاره نوسی کچێکی گه نجه که هیوا و ئاواته کانی خۆی له ده ره وه ی ئیران به دی ده کات و به ر ده وام له دوای ڕێگایه ک بۆ ده رباز بونه.
به شێوازێک که بنه ما ی شیرازه ی بنه ماڵه و خۆشه ویستی بێگه ردی گه نجێکی ته له به ی زانکو که دڵی داوه تێ،ناتوانێت که م و کۆڕی هه ستی پڕ بکاته وا،تاکو ئه و ئاسته ی هه وڵ بۆ زه واجێکی ناخواز له گه ل لاوێکی دانیشتوی هه نده ران ده دات و هه نگاو ده خاته سه ر قادرمه ی کۆشکی ئامانجه کانی به ڵام...

گه رانه وه

پاش ریز و سلاو بو هه مو هاوریکانی ئه م مالپه ره به زوترین کات کتیبی " گه رانه وه بو به خته وه ری" به زمانی کوری دا ده نریت. هیوا دارم جیگای ره زامه ندی هه موی ئیوه ی ئازیز بیت...

دیاری...

خؤ تو که سیک نیت بچیت له یادم

خؤ من له م ژیانه به تؤوه شادم

خؤ من که سیک نیم که بیوه فا بم

ساتیک به خه یال له تو جودا بم

خه م ره وین

حاشا ناکه م له گولیک

له ناو دلما روابی ! ! !

گه ر منی خوش گه ره ک بیت، ،

مه حاله بی وه فا بیت . . .

دیَمه وا

دویَنىَ و ئه مروَ

دویَنىَ ویستم

بیَمه به رده مت، چؤك داده م

په رده له سه ر چاوی شینی ئه وین لاده م

نه فسی به رزم رَیَگای نه دام

ترسام بلَیَی:

                «..ئارام بگره...هیَشتا زووه...»

كه چی ئه مرَوَ،

له كاتیَكدا توَ خوَت هاتوی،

كژ گوَرَاوه:

قاز و قورینگ

قه تاره یان بؤ لایه كی تر به ستوه

دلَی منیش،

    رَووه و عه رشی شوَخیَكی تر،

                         سه ری ماندوی داخستوه...

 

روژگاریكه من چیروكی، ئه وینیكی سه ر شیواوم

شه وه های شه و له نیو ده رون  چه پكه مومی داگیرساوم

ده توی مه وا له سه ر سیمای نائومیدی خه مه كانم

ئه شكی حه سره تی رابردوو به خور ده تكی له چاوانم

هه ر كاتی دیم به سه ر وه رزی ته نیایی دا هه نگاو بنیم

وه كو جاران گه ر له نیگای چاوه كلنو دا بمینم

كه چی « خوزگه » له سینه مدا وه ك په پوله له پر ده مری

چونكا سنور له چوار ده وری حه زه كانما له نگه ر ده گری

 

 

 

 

 

 

 

 

که‌نامۆیی وه‌ک ره‌شه‌با، هه‌ڵده‌کات و پێده‌شتی ئارامم ده‌بڕێ که‌خه‌م، وه‌کو قه‌له‌ڕش له‌به‌رده‌رگه‌ی ژووره‌که‌مدا باڵه‌کانی ده‌کاته‌وه‌و له‌نگه‌ر ده‌گرێ من،چۆله‌که‌ی باڵ ته‌زیوی خه‌مه‌کانی خۆم هه‌ڵده‌گرم ده‌ڕۆم...ده‌ڕۆم تا تیشکی چاوی مناڵێك ده‌دۆزمه‌وه‌فڕین وه‌بیر چۆله‌که‌ی خه‌م ده‌هینمه‌وه‌که‌چی گیانه‌! زۆر جار به‌چاوی خۆم دیومه‌که‌مناڵان، له‌شاره‌دا، خه‌فت ده‌خۆن، وه‌کو بێچوه‌مراوی،دێ

زور ده میکه له ناو ریزی

گرفتاری خه می خومم که چی هیشتا خه می تومه

بوم به حه کیمی ده ردی دل چاره ی ده ردی گران ئه که م

چه ن سه یره خوم ده رده دارم چاوه روانی ده رمان ئه که م

به ره نجی خوت په یا که نانه جویی

گه لی خوشتره له چیشت و نانی دوونان

له کوخی گه ر بژی ئازاد و سه ر به ست

مه چوره کوشکی نا مه رد بو پشو دان

عه ونی

ده ردی هه ژاری

سه ری هه ل داوه شیوه ی بی وه فایی

نه ما لای که س نیشانه ی ئاشنایی

ده بی مل که چ بکا ئه مرو هونه ر مه ند

له به ر ده ردی هه ژاری و بی نه وایی

ئه وانه ی به هره مه ندن تا کو ماون

له به ندی خه م که نابینن ره هایی

عه ونی یاده کانما هاتو چومه